Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Όπου αγαπάς...

... μη πολυπάς 
 κι αν πολυπάς μη πολυκάτσεις 
 κι αν πολυκάτσεις να μη πολυμιλείς 
 κι αν πολυμιλείς να κατέχεις ίντα λες, 
υποστηρίζει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων.


Γι αυτό κι εγώ δεν θα πω πολλά,
παρά μόνο ότι ήμασταν όλοι εκεί. 


Το ημερολόγιο να δείχνει 20 Ιουλίου 2017 
κι εμείς να ανταμώνουμε μετά από πολύ καιρό. 

Ο εκδότης παρέα με τη γράφουσα, 


η Κατερίνα, ο Κυριάκος, 
η Χιονάτη, η συντρόφισσα, ο Κωνσταντίνος, 
η Λεκάνα, η Φωτούλα κι η Κλειώ. 


Κι ο Λουδοβίκος των Ανωγείων


να μας αφηγείται μια ιστορία, για μια μεγάλη γυναίκα, που ζούσε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στου Ζωγράφου. 
Ο άντρας της είχε πεθάνει και τα παιδιά της είχαν φύγει. Ένα βράδυ, από τα πολλά της μοναξιάς της, άνοιξε το μπαούλο με τις αναμνήσεις. Έβγαλε από μέσα φωτογραφίες, γράμματα, φορέματα, κοσμήματα. Τέλος ανέσυρε το νυφικό της, τ’ ακούμπησε πάνω της τρυφερά, το μύρισε και πλησίασε την ντουλάπα με τον καθρέφτη. Κοιτάχτηκε μέσα και χαμογέλασε. 
Μετά το φόρεσε. Χτενίστηκε, βάφτηκε λίγο και βγήκε μεσάνυχτα στο δρόμο. Περπάτησε μέχρι το σπίτι όπου γεννήθηκε. 
Χλόης 40. Παλιό αρχοντικό, έρημο. Η αυλόπορτα ανοιχτή. 
Μπήκε μέσα, έκοψε ένα ρόδι από την παλιά ροδιά, ανέβηκε αργά τη σκάλα και κάθισε. Χίλιες αναμνήσεις πέρασαν μέσα από τα κλειστά της μάτια. Μετά πέταξε το ρόδι στην αυλή, χίλια ρουμπίνια σκόρπισαν όλα. Μετά έγειρε. Εκεί τη βρήκαν το πρωί.

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Είναι ένας χρόνος...

...και τρεις μήνες, που ο mitsopd, πήγε μετανάστης στο το χωριό της συζύγου του, στο Σικάγο. 
Την περασμένη εβδομάδα, ήλθε από εκεί ο γιος του, για να περάσει τις διακοπές του εδώ. 
Του είχα τάξει να του φτιάξω την αγαπημένη του τούρτα, καθώς του την έφτιαχνα κάθε που τελείωνε η σχολική χρονιά, όσο το παιδί ζούσε στο ειδυλλιακό Άργος. Έτσι έγινε κι εφέτος.